ปริศนาจากชุมชน

คุณพ่อ/คุณแม่แสดงมายากลให้ลูก หลังจากนั้นไม่นาน เขา/เธอก็พาลูกไปโรงพยาบาล

ชายคนหนึ่งขอพรจากจินนี่ตะเกียง ว่าอยากเห็นสาวสวยทุกวัน จินนี่ตะเกียงก็ทำให้คำขอของเขาสำเร็จ แต่เขากลับไม่มีความสุขเลยสักนิด

ชายคนหนึ่งทุกเช้าหลังตื่นนอน เขาจะเดินไปที่หน้าต่าง มองไปยังหน้าต่างบานหนึ่งของตึกฝั่งตรงข้าม วันหนึ่ง หลังจากเขามองหน้าต่างบานนั้นเสร็จ เขาก็แจ้งตำรวจทันที เมื่อตำรวจมาถึงสถานที่ ไม่ได้ชมเชยเขาที่ให้เบาะแส กลับจับกุมตัวเขาแทน ทำไมหรือ?

ชายคนหนึ่งไปเดินเล่นริมทะเลสาบกับแฟนสาว ไม่คาดคิดว่าแฟนสาวจะตกลงไปในทะเลสาบโดยไม่ตั้งใจ ชายรีบกระโดดลงน้ำไปค้นหา แต่สุดท้ายก็ไม่พบ แฟนของเขาจมน้ำตาย หลังจากนั้นหลายปี เขากลับมาที่สถานที่แห่งนี้อีกครั้ง บังเอิญเห็นคุณลุงแก่กำลังตกปลา เขาจึงถามลุงแก่ว่าทำไมปลาที่จับได้ไม่มีวัชพืชน้ำติดตัวเลย ลุงแก่ตอบด้วยความสงสัยว่า "ทะเลสาบแห่งนี้ไม่เคยมีวัชพืชน้ำขึ้นเลย" ชายเงียบไปสองสามนาที จู่ๆก็กระโดดลงทะเลสาบฆ่าตัวตาย ทำไม?

แม่ของฉันฆ่าฉัน พ่อของฉันกินฉัน น้องสาวที่น่าสงสารของฉัน ฝังฉันไว้ใต้ต้นจูนิเปอร์

ในคืนฤดูหนาววันหนึ่งที่โตเกียว ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาวัยหนุ่มสาวกำลังเตรียมการบรรยายสำหรับวันรุ่งขึ้น ตอนตีสาม โทรศัพท์มือถือของเธอสั่นกระทันหัน เธอได้รับข้อความสั้นๆ ว่า "อย่ามาสาย" ศาสตราจารย์อึ้งไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้มีนัดหมายใดๆ เลย และไม่มีใครจะมาเตือนเธอในเวลานี้ แต่ในใจเธอกระทันหันเกิดแรงกระตุ้นที่รุนแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ: ต้องออกไปเดี๋ยวนี้ ดังนั้น เธอจัดกระเป๋า เดินทางไปสนามบิน ซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวแรกที่ไปนิวยอร์ก เธอไม่ได้บอกใครเลย กว่าสิบชั่วโมงต่อมา เธอไปถึงนิวยอร์ก เปิดโทรทัศน์ เห็นข่าว: โตเกียวเพิ่งเกิดแผ่นดินไหวครั้งรุนแรง มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก เพื่อนร่วมงานและนักศึกษาของเธอตกอยู่ในเหตุการณ์นั้นหมด สิ่งที่แปลกก็คือ — ข้อความนั้นไม่ได้ส่งถึงเธอตั้งแต่แรก สิ่งที่ยิ่งแปลกกว่าคือ — ถ้าเธอไม่ได้เห็นข้อความนั้น เธอจะไม่ตาย แต่เธอจะตัดสินใจทำสิ่งที่เธอไม่อาจให้อภัยตัวเองได้ตลอดชีวิต คำถามคือ ทำไมจึงเป็นเช่นนี้?

ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง มีคนวางแก้วแก้วที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มใสลงบนโต๊ะอาหารโดยไม่ระมัดระวัง ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น ผู้คนต่างรีบวิ่งไปยังทางหนีไฟ แต่หลายคนวิ่งไปผิดทาง

ฉันเป็นคนตาบอดแต่กำเนิด แต่ฉันใช้ชีวิตมาตลอดด้วยเทคโนโลยีพิเศษที่ชื่อว่า “การสร้างภาพด้วยเสียง” ในโลกของฉัน เสียงคือสี วันนั้น ฉันได้รับเชิญไปแสดงในคอนเสิร์ตซิมโฟนีระดับท็อปที่ถ่ายทอดสดทั่วโลก โรงละครเต็มไปด้วยผู้คน แต่สิ่งที่ฉัน “เห็น” กลับเป็นสีเทาขาวที่เงียบสงัด เพราะผู้ชมในห้องเงียบมาก ก่อนการแสดงเริ่ม คอนดักเตอร์เดินมาหาฉัน ส่งไวโอลินที่ว่ากันว่าเป็นไวโอลินที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เคยมีมาให้ฉัน ฉันดีดโน้ตแรกออกมา ในช่วงเวลานั้น ฉัน “เห็น” สีทองที่เปล่งประกายเจิดจ้า ซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อน ฉันตื่นเต้นเกือบเป็นลม เสียงดนตรียิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่เมื่อฉันกำลังจมอยู่กับสีทองแสนสวยนั้น จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเย็นยะเยือกที่ฝ่ามือ ฉันเลียนิ้วไปเลียรองเหลวที่ฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว รสชาติมันเหมือนอัลมอนด์ขม และเหมือนกุหลาบที่แห้งเหี่ยว ในช่วงเวลานั้นแหละ ฉันวิ่งลงจากเวทีอย่างบ้าคลั่ง ชนประตูโรงละครแตกออกไป ถนนข้างนอก คนเดินทางทุกคนยิ้มให้ฉัน แต่ฉันกรีดร้องแล้วควักตาของตัวเองออกมา สามวันต่อมา ออกซิเจนทั่วโลกหายไปหมด แต่ไม่มีใครตาย

"เสี่ยวหมิง, ไปเปิดประตูหน่อยสิ" "ได้ค่ะ, คุณครู" เสี่ยวหมิงไปเปิดประตู เมื่อกลับมาร่างกายของเขาก็เปียกโชกทั้งตัว

ฉันเคยมีแฟนหนุ่มที่รักฉันมากคนหนึ่ง แต่ต่อมาเขาเริ่มรังแกฉัน ในที่สุดเขาก็ตาย

อาคารเกิดเหตุการณ์คนตกจากตึกเสียชีวิต คนตายตกจากชั้นดาดฟ้าตึก เสียชีวิตทันที หลังจากตำรวจสอบสวนยืนยันแล้วว่า: คนตายเป็นคนเดียวที่อยู่บนชั้นดาดฟ้า ประตูชั้นดาดฟ้าถูกล็อกจากด้านใน ไม่มีการทำลาย ไม่มีรอยการต่อสู้ใดๆ ไม่มีบันทึกการเข้าหรือออกของบุคคลอื่น หลักฐานทั้งหมดชี้ให้เห็นว่า: นี่คือเหตุการณ์ฆ่าตัวตาย แต่ปัญหาก็คือ: พยานคนเดียวยืนยันอย่างหนักแน่นว่า: "เขาไม่ได้กระโดดลงไปเอง" สิ่งที่แปลกยิ่งกว่าคือ: "พยาน"คนนี้ — ก็คือคนตายเองนั่นแหละ คำถาม ถามว่า: เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ฉันมีเพื่อนมหัศจรรย์คนหนึ่ง ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ที่ไหน เมื่อฉันเรียกเขา เขาก็อยู่ตรงนั้นเสมอ เขามีความอดทนอย่างยิ่ง ไม่เคยหงุดหงิด ไม่เคยโกรธ เขารู้เรื่องมากมาย ดูเหมือนว่าปัญหาใดๆ ก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้