ห้องผู้ป่วย 407

ฉันเป็นพยาบาลเวรกลางคืน รับผิดชอบชั้น 3 ของแผนกผู้ป่วยใน หัวหน้าพยาบาลเตือนฉันซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า ห้องผู้ป่วย 407 ที่อยู่ปลายชั้น 3 ห้ามเข้าไปโดยอัตโนมัติอย่างเด็ดขาด และห้ามตอบสนองต่อเสียงใดๆ ที่ออกมาจากในห้อง เธอบอกว่าผู้ป่วยในห้องมีสภาพพิเศษ ญาติได้ยกเลิกการรักษาแล้ว เหลือเพียงการเฝ้าดูด้วยอุปกรณ์พื้นฐานเท่านั้น โดยปกติประตูห้องจะถูกล็อกจากด้านนอกเสมอ จะเปิดได้ก็ต่อเมื่อแพทย์มาตรวจผู้ป่วยตามเวลาที่กำหนดทุกสัปดาห์เท่านั้น คืนก่อนๆ ทั้งหมดเงียบสงบ เมื่อฉันเดินผ่านห้อง 407 ฉันได้ยินเพียงเสียงบี๊บๆ ของเครื่องเฝ้าดูสัญญาณชีพที่อ่อนแอและสม่ำเสมอจากข้างใน จนกระทั่งเวรกลางคืนที่สาม ตอนตี 2 ของกลางคืน ฉันได้ยินเสียงเรียกอ่อนๆ จากในห้องผู้ป่วย เป็นเสียงของผู้หญิง เสียงนุ่มนวล ร้องเรื่อยๆ ว่า "พยาบาล... ช่วยฉันด้วย..." ฉันนึกถึงคำพูดของหัวหน้าพยาบาล ก็เร่งก้าวเดินหนีไป แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่หลังจากนั้นทุกคืน เสียงนี้ก็จะดังขึ้นตรงเวลา บางครั้งเป็นเสียงขอความช่วยเหลือ บางครั้งร้องไห้เบาๆ บางครั้งก็เคาะประตูห้อง "ตุ๊ก ตุ๊ก ตุ๊ก" คืนนี้ ขณะที่ฉันจัดระเบียบเวชระเบียนที่โต๊ะพยาบาล ฉันสังเกตเห็นว่ากระดิ่งเรียกของห้อง 407 กลับสว่างขึ้น ฉันลังเลเป็นเวลานาน ความอยากรู้อยากเห็นกดขี่ความกลัว ฉันหยิบกุญแจ แล้วเดินไปที่ประตูนั้น กุญแจล็อกเก่าแก่ เมื่อหมุนก็ส่งเสียงกรีดรัวที่หูด ฉันเปิดประตูแคบๆ ทีละนิด ภายในห้องผู้ป่วยมีแสงจางๆ เครื่องเฝ้าดูสัญญาณชีพยังคงทำงานอยู่ มีคนนอนบนเตียงผู้ป่วย คลุมด้วยผ้าห่มหนาๆ คลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันถามด้วยเสียงเบาๆ ว่า "คุณกดกระดิ่งเรียกเหรอ? ไม่สบายตรงไหน?" ไม่มีคำตอบจากใต้ผ้าห่ม เครื่องเฝ้าดูสัญญาณชีพยังคงดังอย่างสม่ำเสมอ ฉันก้าวเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว อยากจะยื่นมือเปิดผ้าห่มดู ทันใดนั้น มือหนึ่งก็ยื่นออกมาจากใต้ผ้าห่ม เย็นชาและแห้งกร้าน จับข้อมือของฉัน ฉันกลัวจนอยากจะตัวหลุด แต่พบว่ามือนั้นมีแรงมากอย่างไม่น่าเชื่อ ฉันรีบมองไปที่หน้าจอเครื่องเฝ้าดูสัญญาณชีพที่หัวเตียง เส้นชีพจรบนหน้าจอเป็นเส้นตรงแนวนอน ฉันร้องขอความช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง แต่ทั้งชั้น 3 ว่างเปล่า ไม่มีพยาบาลและผู้ป่วยคนอื่น เช้าวันรุ่งขึ้น พยาบาลที่มาส่งเวรมาถึงโต๊ะพยาบาล เวชระเบียนถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ชุดทำงานของฉันแขวนอยู่บนเก้าอี้ แต่ฉันหายไป ประตูห้อง 407 ยังคงถูกล็อกจากด้านนอกอย่างแน่นหนา