พักอาศัย

ฉันย้ายมาพักอาศัยที่บ้านคุณยายญาติห่างๆ ชั่วคราว เพราะบ้านของฉันเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น นี่คือบ้านสองชั้นเก่าแก่ ผิวผนังเหลืองเหลือม เมื่อก้าวขึ้นบันไดก็จะมีเสียงดังกรุ๊นกร้าน คุณยายบอกว่าห้องทั้งหมดที่ชั้นสองถูกล็อกไว้ แล้วให้ฉันอยู่แค่ห้องนอนที่ชั้นหนึ่งติดหน้าต่าง อย่าได้ขึ้นไปที่ชั้นสองตอนเที่ยงคืน และอย่าไปเคาะประตูห้องที่ชั้นสองเป็นอันขาด สองสามวันแรกทุกอย่างสงบสุข คุณยายไม่ค่อยพูดมาก ทุกเย็นเธอจะทำอาหารเย็นให้ฉัน เมื่อกินเสร็จเธอก็จะกลับไปนอนในห้องของเธอแต่เนิ่นๆ ประมาณวันที่ห้าที่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันเริ่มได้ยินเสียงในตอนกลางคืน เป็นเสียงเคาะเบาๆ ไม่ต่อเนื่อง ลอยลงมาจากทิศทางชั้นสอง "ตุ๊ก ตุ๊ก..." จังหวะช้ามาก ฉันถามคุณยายว่ามีอะไรอยู่ข้างบนไหม คุณยายแค่สั่นหัวด้วยหน้าตาที่มืดมน แล้วบอกว่านั่นเป็นเพราะไม้ของบ้านเก่าแผ่ขยายและหดตัวตามอุณหภูมิ ให้ฉันอย่าคิดมาก ไปนอนแต่เนิ่นๆ หลังจากวันนั้น เสียงเคาะก็เกิดขึ้นทุกคืนตรงเวลา บางครั้งเป็นเสียงเคาะพื้น บางครั้งก็เหมือนเสียงเล็บขูดไม้ที่ละเอียดอ่อน คืนหนึ่ง ฉันตื่นขึ้นเพราะกระหายน้ำ ภายใต้แสงจันทร์ ฉันเห็นเงาบางๆ สั่นไหวไปมาที่ใต้ประตูห้องของฉัน ฉันถือหายใจไม่กล้าเคลื่อนไหว สักพักหนึ่ง เงาก็หายไป เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเล่าเรื่องนั้นให้คุณยายฟัง คุณยายฟังแล้ว ก็ลูบหัวฉัน แล้วหัวเราะบอกว่าฉันฝันร้าย ผ่านไปอีกสองวัน ฉันอดอยากไม่ไหวกับความอยากรู้ ในขณะที่คุณยายออกไปซื้อผัก ฉันเดินไปที่ช่องบันไดขึ้นชั้นสองอย่างเงียบๆ ประตูห้องทั้งหมดแขวนกุญแจที่เป็นสนิม ยกเว้นห้องสุดท้ายห้องเดียว กุญแจหลวมอยู่ แค่ผลักเบาๆ ก็เปิดได้ ในห้องเต็มไปด้วยฝุ่น เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยผ้าขาว ตรงกลางห้อง มีกระจกตั้งพื้นสูงใหญ่อยู่หนึ่งใบ ฉันเดินไปยังหน้ากระจก แล้วมองดูตัวเอง แต่ภาพของฉันในกระจก เคลื่อนไหวช้ากว่าครึ่งจังหวะ ฉันยกมือ คนในกระจกถึงยกมือขึ้นหลังจากผ่านไปสองสามวินาที ฉันถอยหลังหนึ่งก้าว คนในกระจกไม่ได้ถอยตาม ยังยืนอยู่ที่เดิม มองดูฉันอย่างเงียบๆ ฉันกลัวจนหันหลังวิ่งลงไปที่ชั้นหนึ่ง ทันทีที่วิ่งถึงชั้นหนึ่ง ฉันก็ชนเข้ากับคุณยายที่ถือถุงผักกลับมาพอดี คุณยายเห็นฉันลงมาจากบันได รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที คืนนั้น เสียงเคาะไม่ได้เกิดขึ้นอีก ตอนเที่ยงคืน ฉันรู้สึกว่ามีคนนั่งอยู่ที่ข้างเตียงของฉัน วันรุ่งขึ้น เพื่อนบ้านพบว่า คุณยายและฉัน หายไปจากบ้านหลังนี้ทั้งคู่