เงาหลังสอบก้าวเก้า
เงาหลังสอบก้าวเก้า
ผู้เล่น：Joyce Yu · ต้นฉบับ
จิตวิทยา
เรื่องราว
ฉันเป็นนักเรียนเก่ง — ความหวังทั้งหมดของครอบครัว เนื่องจากผลการเรียนดีฉันได้รับการคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นในช่วงสองวันของสอบก้าวเก้า ฉันไปเล่นเกมที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ วางแผนจะบอกพ่อแม่เมื่อถึงวันประกาศผลคะแนน กระทั่งวันประกาศผล พ่อแม่ป้อนหมายเลขบัตรประจำตัวผู้สอบของฉัน หน้าจอแสดงคะแนนเต็ม 730 คะแนน
เขาโทรถามเพื่อนร่วมชั้น เพื่อนกลับว่าเห็นเขาในห้องสอบด้วยตาตัวเอง เขากลับไปที่ห้อง พบว่ามีสมุดบันทึกแปลกหนึ่งเล่มวางอยู่บนโต๊ะ ลายมือในสมุดไม่ใช่ของเขา แต่กลับขู่เขาว่า ถ้าไม่เชื่อฟัง จะบอกเรื่องที่เขาไม่ไปสอบก้าวเก้าให้ทุกคนรู้
คำสั่งแรกของสมุดบันทึกคือให้เขาไปสารภาพรักกับนางงามประจำโรงเรียน ฉันจึงต้องทำตามคำขอในพิธีจบการศึกษา...
ตอนพิธีมอบรางวัล เธอยืนอยู่ข้างๆฉัน คืนนั้นหัวใจฉันเต้นแทบจะออกจากอก
ฉันพูดกับเธอว่า "ฉันชอบเธอ" เธอตกใจ สายตาของเธอมีอาการประหลาดใจวูบหนึ่ง แล้วก็ยิ้ม "ตกลง" แต่ในช่วงเวลาที่เธอตอบตกลงนั้น หน้าจอมือถือของฉันสว่างขึ้น — มีลายมือเหมือนในสมุดบันทึกปรากฏขึ้นอีกครั้งว่า "ดีมาก เธอทำสำเร็จขั้นตอนแรกแล้ว" ฝ่ามือฉันเปียกเหงื่อ รู้สึกว่าฉันไม่ได้สารภาพรัก แต่กำลังทำพิธีกรรมอะไรบางอย่าง
อย่างไรก็ตาม ข่าวแผ่ไปถึงบ้านเร็วมาก พ่อแม่ได้ยินว่าฉันไปสารภาพรักต่อหน้าสาธารณะหลังสอบก้าวเก้า โกรธอย่างยิ่ง พวกเขาคิดว่าฉันทำให้ความหวังของพวกเขาผิดหวัง คิดว่าฉันไม่ตั้งใจเรียนอีกต่อไป พ่อพูดเย็นชาว่า "ลูกเป็นความหวังทั้งหมดของเรา แต่กลับไปทำเรื่องไร้สาระ" แม่ถึงกับร้องไห้
ฉันอยากอธิบาย แต่กลับพบว่าสมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดหน้าใหม่ มีข้อความปรากฏขึ้นจากอากาศว่า "ขั้นตอนที่สอง — ขัดขืนพวกเขา"
ในที่สุดฉันก็ทำตามคำสั่งที่สองของสมุดบันทึก ขัดขืนคำสั่งของพ่อแม่
พวกเขาตำหนิฉันอย่างโกรธเกรี้ยว พูดว่าฉันทำให้ความหวังของพวกเขาผิดหวัง แต่ในใจฉันกลับมีความรู้สึกสบายและอิ่มเอมใจที่ไม่เคยมีมาก่อน เหมือนกับได้หลุดออกจากโซ่ตรวน
ในช่วงเวลานั้น เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันไม่ใช่แค่การจัดวางของพ่อแม่อีกต่อไป แต่เป็นของฉันเอง
อย่างไรก็ตาม สมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดอีกครั้ง ลายมือใหม่ค่อยๆปรากฏขึ้นว่า "ดีมาก เธอเริ่มสนุกกับมันแล้ว ขั้นตอนต่อไป — บอกความจริงกับคนหนึ่ง"
ในใจฉันหนาวสูง ความสับสนปนกับความกลัว บอกความจริงกับคนหนึ่ง
ฉันคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เลือกที่จะบอกนางงามประจำโรงเรียน
ลมกลางคืนบนสนามหญ้าโรงเรียนหนาวมาก ฉันเดินไปหาเธอ เสียงสั่น: "จริงๆแล้ว... ในสองวันสอบก้าวเก้า ฉันไม่ได้ไปห้องสอบเลยจริงๆ"
เธอตกใจ สายตามีความตกใจกลัววูบหนึ่ง ตอนที่ฉันคิดว่าเธอจะหัวเราะเยาะหรือซักถาม เธอกลับพูดเสียงเบาว่า "ฉันรู้"
ใจฉันสั่นสะเทือน: "เธอรู้?"
เธอค่อยๆยกมือขึ้น หยิบสมุดบันทึกที่เหมือนกับที่อยู่ในห้องของฉันออกมาเล่มหนึ่ง หน้าแรกเขียนว่า "เขาอยู่ข้างหลังคุณ"
ฉันเย็นทั้งตัว เหมือนตกลงไปในเหวลึก นิ้วของนางงามค่อยๆลูบผ่านสมุดบันทึกเล่มนั้น สายตาว่างเปล่าและเย็นชา เธอพูดเสียงเบาว่า "ในที่สุดคุณก็บอกฉันแล้ว"
ลมบนสนามหญ้ากลับหยุดพัดกะทันหัน รอบๆเงียบสนิทเหลือแค่เสียงหัวใจเต้น
ฉันอยากอธิบาย แต่กลับพบว่าเสียงของฉันติดอยู่ในคอ สมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดออก หน้าสุดท้ายค่อยๆปรากฏลายมือใหม่ว่า "ดีมาก ตอนนี้คุณทั้งสองคนเป็นของฉันแล้ว"
ไฟกระพริบ เงาดำนอกหน้าต่างค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ รอยยิ้มของนางงามค่อยๆแข็งค้าง ตาของเธอว่างเปล่าเหมือนแก้ว
ฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่กลับพบว่าขาหนักมาก เหมือนถูกแรงอะไรบางอย่างตรึงไว้ที่เดิม
เงาดำหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา พึมพำเสียงเบาว่า "ความจริงถูกถ่ายทอดแล้ว คุณหนีไม่พ้น"
ใจฉันหนักลง โลกรอบหน้าตาเริ่มมัว เหมือนตกลงไปในเหวลึกที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เขาโทรถามเพื่อนร่วมชั้น เพื่อนกลับว่าเห็นเขาในห้องสอบด้วยตาตัวเอง เขากลับไปที่ห้อง พบว่ามีสมุดบันทึกแปลกหนึ่งเล่มวางอยู่บนโต๊ะ ลายมือในสมุดไม่ใช่ของเขา แต่กลับขู่เขาว่า ถ้าไม่เชื่อฟัง จะบอกเรื่องที่เขาไม่ไปสอบก้าวเก้าให้ทุกคนรู้
คำสั่งแรกของสมุดบันทึกคือให้เขาไปสารภาพรักกับนางงามประจำโรงเรียน ฉันจึงต้องทำตามคำขอในพิธีจบการศึกษา...
ตอนพิธีมอบรางวัล เธอยืนอยู่ข้างๆฉัน คืนนั้นหัวใจฉันเต้นแทบจะออกจากอก
ฉันพูดกับเธอว่า "ฉันชอบเธอ" เธอตกใจ สายตาของเธอมีอาการประหลาดใจวูบหนึ่ง แล้วก็ยิ้ม "ตกลง" แต่ในช่วงเวลาที่เธอตอบตกลงนั้น หน้าจอมือถือของฉันสว่างขึ้น — มีลายมือเหมือนในสมุดบันทึกปรากฏขึ้นอีกครั้งว่า "ดีมาก เธอทำสำเร็จขั้นตอนแรกแล้ว" ฝ่ามือฉันเปียกเหงื่อ รู้สึกว่าฉันไม่ได้สารภาพรัก แต่กำลังทำพิธีกรรมอะไรบางอย่าง
อย่างไรก็ตาม ข่าวแผ่ไปถึงบ้านเร็วมาก พ่อแม่ได้ยินว่าฉันไปสารภาพรักต่อหน้าสาธารณะหลังสอบก้าวเก้า โกรธอย่างยิ่ง พวกเขาคิดว่าฉันทำให้ความหวังของพวกเขาผิดหวัง คิดว่าฉันไม่ตั้งใจเรียนอีกต่อไป พ่อพูดเย็นชาว่า "ลูกเป็นความหวังทั้งหมดของเรา แต่กลับไปทำเรื่องไร้สาระ" แม่ถึงกับร้องไห้
ฉันอยากอธิบาย แต่กลับพบว่าสมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดหน้าใหม่ มีข้อความปรากฏขึ้นจากอากาศว่า "ขั้นตอนที่สอง — ขัดขืนพวกเขา"
ในที่สุดฉันก็ทำตามคำสั่งที่สองของสมุดบันทึก ขัดขืนคำสั่งของพ่อแม่
พวกเขาตำหนิฉันอย่างโกรธเกรี้ยว พูดว่าฉันทำให้ความหวังของพวกเขาผิดหวัง แต่ในใจฉันกลับมีความรู้สึกสบายและอิ่มเอมใจที่ไม่เคยมีมาก่อน เหมือนกับได้หลุดออกจากโซ่ตรวน
ในช่วงเวลานั้น เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันไม่ใช่แค่การจัดวางของพ่อแม่อีกต่อไป แต่เป็นของฉันเอง
อย่างไรก็ตาม สมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดอีกครั้ง ลายมือใหม่ค่อยๆปรากฏขึ้นว่า "ดีมาก เธอเริ่มสนุกกับมันแล้ว ขั้นตอนต่อไป — บอกความจริงกับคนหนึ่ง"
ในใจฉันหนาวสูง ความสับสนปนกับความกลัว บอกความจริงกับคนหนึ่ง
ฉันคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เลือกที่จะบอกนางงามประจำโรงเรียน
ลมกลางคืนบนสนามหญ้าโรงเรียนหนาวมาก ฉันเดินไปหาเธอ เสียงสั่น: "จริงๆแล้ว... ในสองวันสอบก้าวเก้า ฉันไม่ได้ไปห้องสอบเลยจริงๆ"
เธอตกใจ สายตามีความตกใจกลัววูบหนึ่ง ตอนที่ฉันคิดว่าเธอจะหัวเราะเยาะหรือซักถาม เธอกลับพูดเสียงเบาว่า "ฉันรู้"
ใจฉันสั่นสะเทือน: "เธอรู้?"
เธอค่อยๆยกมือขึ้น หยิบสมุดบันทึกที่เหมือนกับที่อยู่ในห้องของฉันออกมาเล่มหนึ่ง หน้าแรกเขียนว่า "เขาอยู่ข้างหลังคุณ"
ฉันเย็นทั้งตัว เหมือนตกลงไปในเหวลึก นิ้วของนางงามค่อยๆลูบผ่านสมุดบันทึกเล่มนั้น สายตาว่างเปล่าและเย็นชา เธอพูดเสียงเบาว่า "ในที่สุดคุณก็บอกฉันแล้ว"
ลมบนสนามหญ้ากลับหยุดพัดกะทันหัน รอบๆเงียบสนิทเหลือแค่เสียงหัวใจเต้น
ฉันอยากอธิบาย แต่กลับพบว่าเสียงของฉันติดอยู่ในคอ สมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดออก หน้าสุดท้ายค่อยๆปรากฏลายมือใหม่ว่า "ดีมาก ตอนนี้คุณทั้งสองคนเป็นของฉันแล้ว"
ไฟกระพริบ เงาดำนอกหน้าต่างค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ รอยยิ้มของนางงามค่อยๆแข็งค้าง ตาของเธอว่างเปล่าเหมือนแก้ว
ฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่กลับพบว่าขาหนักมาก เหมือนถูกแรงอะไรบางอย่างตรึงไว้ที่เดิม
เงาดำหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา พึมพำเสียงเบาว่า "ความจริงถูกถ่ายทอดแล้ว คุณหนีไม่พ้น"
ใจฉันหนักลง โลกรอบหน้าตาเริ่มมัว เหมือนตกลงไปในเหวลึกที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เบาะแส
เบาะแสที่สะสม
คลิกไอคอนบุ๊คมาร์กข้างการสนทนาเพื่อเพิ่มเบาะแส
00:00
💡
ทำไมฉันที่ไม่ได้ไปสอบก้าวเก้าถึงมีคะแนน และยังถูกเพื่อนเห็นว่าอยู่ในห้องสอบ?
ความคืบหน้า: 0%|เบาะแส: 0/9|ถามแล้ว: 0
💡
ทำไมฉันที่ไม่ได้ไปสอบก้าวเก้าถึงมีคะแนน และยังถูกเพื่อนเห็นว่าอยู่ในห้องสอบ?
ความคืบหน้า: 0%|เบาะแส: 0/9|ถามแล้ว: 0
สนทนา
กำลังโหลดเกม โปรดรอสักครู่
กำลังกู้คืนประวัติคำถาม
- กำลังกู้คืนประวัติคำถาม
- กำลังตรวจสอบสถานะผู้เล่น
- กำลังเตรียมเบาะแสคำถาม
- กำลังเข้าสู่ปริศนา
00:00
💡
ทำไมฉันที่ไม่ได้ไปสอบก้าวเก้าถึงมีคะแนน และยังถูกเพื่อนเห็นว่าอยู่ในห้องสอบ?
ความคืบหน้า: 0%|เบาะแส: 0/9|ถามแล้ว: 0
💡
ทำไมฉันที่ไม่ได้ไปสอบก้าวเก้าถึงมีคะแนน และยังถูกเพื่อนเห็นว่าอยู่ในห้องสอบ?
ความคืบหน้า: 0%|เบาะแส: 0/9|ถามแล้ว: 0
เรื่องราว
เงาหลังสอบก้าวเก้า
ผู้เล่น:Joyce Yu · ต้นฉบับ
ฉันเป็นนักเรียนเก่ง — ความหวังทั้งหมดของครอบครัว เนื่องจากผลการเรียนดีฉันได้รับการคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นในช่วงสองวันของสอบก้าวเก้า ฉันไปเล่นเกมที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ วางแผนจะบอกพ่อแม่เมื่อถึงวันประกาศผลคะแนน กระทั่งวันประกาศผล พ่อแม่ป้อนหมายเลขบัตรประจำตัวผู้สอบของฉัน หน้าจอแสดงคะแนนเต็ม 730 คะแนน
เขาโทรถามเพื่อนร่วมชั้น เพื่อนกลับว่าเห็นเขาในห้องสอบด้วยตาตัวเอง เขากลับไปที่ห้อง พบว่ามีสมุดบันทึกแปลกหนึ่งเล่มวางอยู่บนโต๊ะ ลายมือในสมุดไม่ใช่ของเขา แต่กลับขู่เขาว่า ถ้าไม่เชื่อฟัง จะบอกเรื่องที่เขาไม่ไปสอบก้าวเก้าให้ทุกคนรู้
คำสั่งแรกของสมุดบันทึกคือให้เขาไปสารภาพรักกับนางงามประจำโรงเรียน ฉันจึงต้องทำตามคำขอในพิธีจบการศึกษา...
ตอนพิธีมอบรางวัล เธอยืนอยู่ข้างๆฉัน คืนนั้นหัวใจฉันเต้นแทบจะออกจากอก
ฉันพูดกับเธอว่า "ฉันชอบเธอ" เธอตกใจ สายตาของเธอมีอาการประหลาดใจวูบหนึ่ง แล้วก็ยิ้ม "ตกลง" แต่ในช่วงเวลาที่เธอตอบตกลงนั้น หน้าจอมือถือของฉันสว่างขึ้น — มีลายมือเหมือนในสมุดบันทึกปรากฏขึ้นอีกครั้งว่า "ดีมาก เธอทำสำเร็จขั้นตอนแรกแล้ว" ฝ่ามือฉันเปียกเหงื่อ รู้สึกว่าฉันไม่ได้สารภาพรัก แต่กำลังทำพิธีกรรมอะไรบางอย่าง
อย่างไรก็ตาม ข่าวแผ่ไปถึงบ้านเร็วมาก พ่อแม่ได้ยินว่าฉันไปสารภาพรักต่อหน้าสาธารณะหลังสอบก้าวเก้า โกรธอย่างยิ่ง พวกเขาคิดว่าฉันทำให้ความหวังของพวกเขาผิดหวัง คิดว่าฉันไม่ตั้งใจเรียนอีกต่อไป พ่อพูดเย็นชาว่า "ลูกเป็นความหวังทั้งหมดของเรา แต่กลับไปทำเรื่องไร้สาระ" แม่ถึงกับร้องไห้
ฉันอยากอธิบาย แต่กลับพบว่าสมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดหน้าใหม่ มีข้อความปรากฏขึ้นจากอากาศว่า "ขั้นตอนที่สอง — ขัดขืนพวกเขา"
ในที่สุดฉันก็ทำตามคำสั่งที่สองของสมุดบันทึก ขัดขืนคำสั่งของพ่อแม่
พวกเขาตำหนิฉันอย่างโกรธเกรี้ยว พูดว่าฉันทำให้ความหวังของพวกเขาผิดหวัง แต่ในใจฉันกลับมีความรู้สึกสบายและอิ่มเอมใจที่ไม่เคยมีมาก่อน เหมือนกับได้หลุดออกจากโซ่ตรวน
ในช่วงเวลานั้น เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันไม่ใช่แค่การจัดวางของพ่อแม่อีกต่อไป แต่เป็นของฉันเอง
อย่างไรก็ตาม สมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดอีกครั้ง ลายมือใหม่ค่อยๆปรากฏขึ้นว่า "ดีมาก เธอเริ่มสนุกกับมันแล้ว ขั้นตอนต่อไป — บอกความจริงกับคนหนึ่ง"
ในใจฉันหนาวสูง ความสับสนปนกับความกลัว บอกความจริงกับคนหนึ่ง
ฉันคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เลือกที่จะบอกนางงามประจำโรงเรียน
ลมกลางคืนบนสนามหญ้าโรงเรียนหนาวมาก ฉันเดินไปหาเธอ เสียงสั่น: "จริงๆแล้ว... ในสองวันสอบก้าวเก้า ฉันไม่ได้ไปห้องสอบเลยจริงๆ"
เธอตกใจ สายตามีความตกใจกลัววูบหนึ่ง ตอนที่ฉันคิดว่าเธอจะหัวเราะเยาะหรือซักถาม เธอกลับพูดเสียงเบาว่า "ฉันรู้"
ใจฉันสั่นสะเทือน: "เธอรู้?"
เธอค่อยๆยกมือขึ้น หยิบสมุดบันทึกที่เหมือนกับที่อยู่ในห้องของฉันออกมาเล่มหนึ่ง หน้าแรกเขียนว่า "เขาอยู่ข้างหลังคุณ"
ฉันเย็นทั้งตัว เหมือนตกลงไปในเหวลึก นิ้วของนางงามค่อยๆลูบผ่านสมุดบันทึกเล่มนั้น สายตาว่างเปล่าและเย็นชา เธอพูดเสียงเบาว่า "ในที่สุดคุณก็บอกฉันแล้ว"
ลมบนสนามหญ้ากลับหยุดพัดกะทันหัน รอบๆเงียบสนิทเหลือแค่เสียงหัวใจเต้น
ฉันอยากอธิบาย แต่กลับพบว่าเสียงของฉันติดอยู่ในคอ สมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดออก หน้าสุดท้ายค่อยๆปรากฏลายมือใหม่ว่า "ดีมาก ตอนนี้คุณทั้งสองคนเป็นของฉันแล้ว"
ไฟกระพริบ เงาดำนอกหน้าต่างค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ รอยยิ้มของนางงามค่อยๆแข็งค้าง ตาของเธอว่างเปล่าเหมือนแก้ว
ฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่กลับพบว่าขาหนักมาก เหมือนถูกแรงอะไรบางอย่างตรึงไว้ที่เดิม
เงาดำหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา พึมพำเสียงเบาว่า "ความจริงถูกถ่ายทอดแล้ว คุณหนีไม่พ้น"
ใจฉันหนักลง โลกรอบหน้าตาเริ่มมัว เหมือนตกลงไปในเหวลึกที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เขาโทรถามเพื่อนร่วมชั้น เพื่อนกลับว่าเห็นเขาในห้องสอบด้วยตาตัวเอง เขากลับไปที่ห้อง พบว่ามีสมุดบันทึกแปลกหนึ่งเล่มวางอยู่บนโต๊ะ ลายมือในสมุดไม่ใช่ของเขา แต่กลับขู่เขาว่า ถ้าไม่เชื่อฟัง จะบอกเรื่องที่เขาไม่ไปสอบก้าวเก้าให้ทุกคนรู้
คำสั่งแรกของสมุดบันทึกคือให้เขาไปสารภาพรักกับนางงามประจำโรงเรียน ฉันจึงต้องทำตามคำขอในพิธีจบการศึกษา...
ตอนพิธีมอบรางวัล เธอยืนอยู่ข้างๆฉัน คืนนั้นหัวใจฉันเต้นแทบจะออกจากอก
ฉันพูดกับเธอว่า "ฉันชอบเธอ" เธอตกใจ สายตาของเธอมีอาการประหลาดใจวูบหนึ่ง แล้วก็ยิ้ม "ตกลง" แต่ในช่วงเวลาที่เธอตอบตกลงนั้น หน้าจอมือถือของฉันสว่างขึ้น — มีลายมือเหมือนในสมุดบันทึกปรากฏขึ้นอีกครั้งว่า "ดีมาก เธอทำสำเร็จขั้นตอนแรกแล้ว" ฝ่ามือฉันเปียกเหงื่อ รู้สึกว่าฉันไม่ได้สารภาพรัก แต่กำลังทำพิธีกรรมอะไรบางอย่าง
อย่างไรก็ตาม ข่าวแผ่ไปถึงบ้านเร็วมาก พ่อแม่ได้ยินว่าฉันไปสารภาพรักต่อหน้าสาธารณะหลังสอบก้าวเก้า โกรธอย่างยิ่ง พวกเขาคิดว่าฉันทำให้ความหวังของพวกเขาผิดหวัง คิดว่าฉันไม่ตั้งใจเรียนอีกต่อไป พ่อพูดเย็นชาว่า "ลูกเป็นความหวังทั้งหมดของเรา แต่กลับไปทำเรื่องไร้สาระ" แม่ถึงกับร้องไห้
ฉันอยากอธิบาย แต่กลับพบว่าสมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดหน้าใหม่ มีข้อความปรากฏขึ้นจากอากาศว่า "ขั้นตอนที่สอง — ขัดขืนพวกเขา"
ในที่สุดฉันก็ทำตามคำสั่งที่สองของสมุดบันทึก ขัดขืนคำสั่งของพ่อแม่
พวกเขาตำหนิฉันอย่างโกรธเกรี้ยว พูดว่าฉันทำให้ความหวังของพวกเขาผิดหวัง แต่ในใจฉันกลับมีความรู้สึกสบายและอิ่มเอมใจที่ไม่เคยมีมาก่อน เหมือนกับได้หลุดออกจากโซ่ตรวน
ในช่วงเวลานั้น เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันไม่ใช่แค่การจัดวางของพ่อแม่อีกต่อไป แต่เป็นของฉันเอง
อย่างไรก็ตาม สมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดอีกครั้ง ลายมือใหม่ค่อยๆปรากฏขึ้นว่า "ดีมาก เธอเริ่มสนุกกับมันแล้ว ขั้นตอนต่อไป — บอกความจริงกับคนหนึ่ง"
ในใจฉันหนาวสูง ความสับสนปนกับความกลัว บอกความจริงกับคนหนึ่ง
ฉันคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เลือกที่จะบอกนางงามประจำโรงเรียน
ลมกลางคืนบนสนามหญ้าโรงเรียนหนาวมาก ฉันเดินไปหาเธอ เสียงสั่น: "จริงๆแล้ว... ในสองวันสอบก้าวเก้า ฉันไม่ได้ไปห้องสอบเลยจริงๆ"
เธอตกใจ สายตามีความตกใจกลัววูบหนึ่ง ตอนที่ฉันคิดว่าเธอจะหัวเราะเยาะหรือซักถาม เธอกลับพูดเสียงเบาว่า "ฉันรู้"
ใจฉันสั่นสะเทือน: "เธอรู้?"
เธอค่อยๆยกมือขึ้น หยิบสมุดบันทึกที่เหมือนกับที่อยู่ในห้องของฉันออกมาเล่มหนึ่ง หน้าแรกเขียนว่า "เขาอยู่ข้างหลังคุณ"
ฉันเย็นทั้งตัว เหมือนตกลงไปในเหวลึก นิ้วของนางงามค่อยๆลูบผ่านสมุดบันทึกเล่มนั้น สายตาว่างเปล่าและเย็นชา เธอพูดเสียงเบาว่า "ในที่สุดคุณก็บอกฉันแล้ว"
ลมบนสนามหญ้ากลับหยุดพัดกะทันหัน รอบๆเงียบสนิทเหลือแค่เสียงหัวใจเต้น
ฉันอยากอธิบาย แต่กลับพบว่าเสียงของฉันติดอยู่ในคอ สมุดบันทึกบนโต๊ะเปิดออก หน้าสุดท้ายค่อยๆปรากฏลายมือใหม่ว่า "ดีมาก ตอนนี้คุณทั้งสองคนเป็นของฉันแล้ว"
ไฟกระพริบ เงาดำนอกหน้าต่างค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ รอยยิ้มของนางงามค่อยๆแข็งค้าง ตาของเธอว่างเปล่าเหมือนแก้ว
ฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่กลับพบว่าขาหนักมาก เหมือนถูกแรงอะไรบางอย่างตรึงไว้ที่เดิม
เงาดำหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา พึมพำเสียงเบาว่า "ความจริงถูกถ่ายทอดแล้ว คุณหนีไม่พ้น"
ใจฉันหนักลง โลกรอบหน้าตาเริ่มมัว เหมือนตกลงไปในเหวลึกที่ไม่มีที่สิ้นสุด
ความยาก:
หมวดหมู่:จิตวิทยา
คำตอบ
ความคืบหน้าปัจจุบัน: 0%คะแนนที่ต้องใช้: 50