แม่ไม่ได้จากไป

ผมเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว เลี้ยงลูกสาววัย 7 ปีตามลำพัง วันนี้ผมทำงานล่วงเวลาจนดึกมากกว่าจะกลับถึงบ้าน ลูกสาวก็หลับไปแล้ว บนโต๊ะอาหารมีรูปวาดของเธอทิ้งไว้แผ่นหนึ่ง — ในรูปเป็นครอบครัวสามคน คือพ่อ แม่ กับเธอ จูงมือกัน ยิ้มอย่างมีความสุขมาก ใจผมเศร้าขึ้นมา เพราะภรรยาของผมจากพวกเราไปเมื่อสามปีก่อนแล้ว ผมเดินเข้าไปในครัว อยากจะอุ่นอะไรกิน เปิดตู้เย็น ก็พบว่ามีถุงเนื้อหนึ่งถุงเพิ่มมาที่ช่องฟรีซ ซึ่งผมไม่ได้ซื้อ ผมหยิบขึ้นมาดู บนฉลากเขียนว่า "เนื้อหมู" วันที่คือวันนี้ ผมรู้สึกแปลกๆ หน่อย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ต้มซุปเนื้อทานหนึ่งถ้วย รสชาติหอมหวานมาก ผมไม่เคยกินเนื้อที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อลูกสาวตื่นนอนแล้วเห็นผม ก็มองตาโตขึ้นทันที หน้าซีดเผ็ด ตัวสั่นเทา ไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ ผมถามว่าเป็นอะไร เธอก็แค่สั่นหัว น้ำตาไหลไม่หยุด ต่อมาผมไปล้างจานในครัว เจอใบเสร็จซูเปอร์มาร์เก็ตที่ฉีกเป็นชิ้นในถังขยะ ผมประกอบมันเข้าด้วยกัน ก็เห็นว่าสิ่งที่ซื้อไปไม่ใช่เนื้อหมูเลย ผมตกใจค้างอยู่ กระเพาะเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง ลูกสาวยืนอยู่หน้าประตูครัว พูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาหนึ่งประโยค "พ่อครับ แม่ไม่ได้จากพวกเราไปจริงๆ นะคะ"