ซิมโฟนีสีทองและการล่มสลายของตรรกะ

ฉันเป็นคนตาบอดแต่กำเนิด แต่ฉันใช้ชีวิตมาตลอดด้วยเทคโนโลยีพิเศษที่ชื่อว่า “การสร้างภาพด้วยเสียง” ในโลกของฉัน เสียงคือสี วันนั้น ฉันได้รับเชิญไปแสดงในคอนเสิร์ตซิมโฟนีระดับท็อปที่ถ่ายทอดสดทั่วโลก โรงละครเต็มไปด้วยผู้คน แต่สิ่งที่ฉัน “เห็น” กลับเป็นสีเทาขาวที่เงียบสงัด เพราะผู้ชมในห้องเงียบมาก ก่อนการแสดงเริ่ม คอนดักเตอร์เดินมาหาฉัน ส่งไวโอลินที่ว่ากันว่าเป็นไวโอลินที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เคยมีมาให้ฉัน ฉันดีดโน้ตแรกออกมา ในช่วงเวลานั้น ฉัน “เห็น” สีทองที่เปล่งประกายเจิดจ้า ซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อน ฉันตื่นเต้นเกือบเป็นลม เสียงดนตรียิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่เมื่อฉันกำลังจมอยู่กับสีทองแสนสวยนั้น จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเย็นยะเยือกที่ฝ่ามือ ฉันเลียนิ้วไปเลียรองเหลวที่ฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว รสชาติมันเหมือนอัลมอนด์ขม และเหมือนกุหลาบที่แห้งเหี่ยว ในช่วงเวลานั้นแหละ ฉันวิ่งลงจากเวทีอย่างบ้าคลั่ง ชนประตูโรงละครแตกออกไป ถนนข้างนอก คนเดินทางทุกคนยิ้มให้ฉัน แต่ฉันกรีดร้องแล้วควักตาของตัวเองออกมา สามวันต่อมา ออกซิเจนทั่วโลกหายไปหมด แต่ไม่มีใครตาย