กำลังโหลดเกม โปรดรอสักครู่
กำลังโหลดเกม โปรดรอสักครู่
กำลังโหลดเกม โปรดรอสักครู่
สร้อยข้อมือตรวจจับในยามดึก
ฉันเป็นคนตาบอดที่อาศัยอยู่คนเดียว ในบ้านหลังเล็กที่ชานเมือง เพื่อความปลอดภัย ฉันติดตั้งกระดิ่งประตูพิเศษที่ประตูหน้าบ้าน — ทุกครั้งที่มีคนกดกระดิ่ง สร้อยข้อมือตรวจจับของฉันในบ้านจะสั่นแรงมาก คืนหนึ่งที่ฝนตกหนักมากในยามเที่ยงคืน สร้อยข้อมือของฉันก็สั่นขึ้นกะทันหัน ฉันเดินไปที่ประตู ตะโกนเสียงดังผ่านรูประตู (ถึงแม้ฉันจะมองไม่เห็น แต่ฉันคุ้นเคยที่จะพูดผ่านรูประตูเพื่อขู่ขับไล่) ว่า "ใครคะ?" ข้างนอกไม่มีเสียงตอบกลับ ฉันคิดว่าเป็นการแกล้ง กำลังจะหันหลังกลับไปห้อง สร้อยข้อมือก็สั่นแรงอีกครั้ง ฉันเริ่มกลัว หยิบมีดผลไม้บนโต๊ะ เกาะประตูตะโกนอีกครั้งว่า "ออกไป! ไม่งั้นฉันโทรแจ้งตำรวจนะ!" ข้างนอกยังคงเงียบสนิท ในช่วงเวลานั้น ฉันก็พบสิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ทำให้ฉันทรุดลงนั่งกับพื้นทันที แม้แต่เสียงก็ไม่กล้าที่จะออกมาอีกเลย
ฉันเป็นคนตาบอดที่อาศัยอยู่คนเดียว ในบ้านหลังเล็กที่ชานเมือง เพื่อความปลอดภัย ฉันติดตั้งกระดิ่งประตูพิเศษที่ประตูหน้าบ้าน — ทุกครั้งที่มีคนกดกระดิ่ง สร้อยข้อมือตรวจจับของฉันในบ้านจะสั่นแรงมาก คืนหนึ่งที่ฝนตกหนักมากในยามเที่ยงคืน สร้อยข้อมือของฉันก็สั่นขึ้นกะทันหัน ฉันเดินไปที่ประตู ตะโกนเสียงดังผ่านรูประตู (ถึงแม้ฉันจะมองไม่เห็น แต่ฉันคุ้นเคยที่จะพูดผ่านรูประตูเพื่อขู่ขับไล่) ว่า "ใครคะ?" ข้างนอกไม่มีเสียงตอบกลับ ฉันคิดว่าเป็นการแกล้ง กำลังจะหันหลังกลับไปห้อง สร้อยข้อมือก็สั่นแรงอีกครั้ง ฉันเริ่มกลัว หยิบมีดผลไม้บนโต๊ะ เกาะประตูตะโกนอีกครั้งว่า "ออกไป! ไม่งั้นฉันโทรแจ้งตำรวจนะ!" ข้างนอกยังคงเงียบสนิท ในช่วงเวลานั้น ฉันก็พบสิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ทำให้ฉันทรุดลงนั่งกับพื้นทันที แม้แต่เสียงก็ไม่กล้าที่จะออกมาอีกเลย

ทำไมตัวเอกจึงรู้สึกน่ากลัวอย่างยิ่งหลังจากการสั่นครั้งที่สอง?
ทำไมตัวเอกจึงรู้สึกน่ากลัวอย่างยิ่งหลังจากการสั่นครั้งที่สอง?