อัลบั้มกลับหัว

สิบปีคืออัลบั้มกลับหัว ชายกระโปรงพรรณภา ติดอยู่ในลมกันยายน ภาพที่หกม้วนขอบ—— รอยเหงื่อที่ฝ่ามือกิตดากะเวลาเธอส่งกล้อง นับรอยหยิกนับถึงคืนที่สามร้อยหกสิบ เสียงรบกวนในวิทยุรั่วเข้า'พี่ชายฉันหนาว' ปลอมแปลงไดอารี่ซ้ำ ๆ เรื่องฝน ตอนที่กุญแจผนังมืดขึ้นสนิม กิตดากะเริ่มสั่น แสงจันทร์แตกออกมาจากรอยแตกผนัง ปีที่เจ็ดลงปักขิณสนามฝึกซ้อมรุ่นประตูเปิด เขาจัดการแต่งปกเสื้อให้เขา เหมือนพยาบาลจัดดแต่งศพแม่ จดหมายลาสบายกว่าเธอตกตึกตอนที่ไม่ได้ตะโกนออกมาครึ่งเสียงเจ็บ วันลาออกเขายืนข้างล่างตึกปลายผมเงยไปที่หน้าต่าง ลมพัดป้ายชื่อ'สนับสนุน'จมลงสู่แอ่งเลือดยี่สิบปีก่อน 'ส่งเขากลับไปที่เขาเคยไป' เขาพูดใบปลาตาลโปลิ้นตกลงสู่โต๊ะเก่าของเธอ ดังเหมือนเสียงกระติกน้ำร้อนแตกตอนนั้นเบา ๆ